Letnie Pisanie

Katalog ludzi do nich uprawnionych określa tzw. ustawa zdrowotna. W opinii Ministerstwa Zdrowia jej przepisy dobitnie wskazują, że osoby posiadające obywatelstwo polskie i miejsce zamieszkania na terytorium RP, które nie ukończyły jeszcze 18 lat, bez względu na ubezpieczenie mają prawo do zastosowania nieodpłatnego leczenia. Określenie podstawy prawnej uprawnień tych ludzi przez świadczeniodawców jest konieczne, aby w przypadku braku ubezpieczenia koszt udzielnych im świadczeń pokrył budżet państwa. Jednakże obciążanie młodych ludzi albo ich przedstawicieli ustawowych kosztami usług medycznych w zakresie świadczeń gwarantowanych wykonywanych na bazie umowy z NFZ (zarówno w przypadku nieprzedstawienia dowodu ubezpieczenia, jak i faktycznego jego braku) jest bezprawne i niedopuszczalne. W dyskusji na temat kształtu systemu ubezpieczeń zdrowotnych zbyt śpiesznie przechodzi się do pytania-klucza: „Skąd wziąć pieniądze na działanie systemu ubezpieczeń zdrowotnych i dlaczego powinno się zwiększyć składkę zdrowotną?”. Co aby się stało, gdyby zatrzymać się na chwilę i dłużej zastanowić nad tym czego właściwie obywatele oczekują, czy system może być skuteczny, jak to należy mierzyć i dopiero wówczas - jak to należy osiągnąć za radą systemu publicznego i systemu prywatnego. Ochrona ubezpieczeniowa z uwagi na znaczenie zdrowia powinna dotyczyć wszystkich obywateli. Jednak jej zasięg w przypadku ubezpieczenia na wypadek choroby różni się w znacznym stopniu w przypadku rozwiązań publicznych i osobistych. W rozwiązaniach publicznych (tworzonych z inicjatywy państwa) priorytetem jest powszechny dostęp do takiej ochrony. W zasadzie niełatwo tutaj mówić o wyłączeniu jakiejkolwiek grupy społecznej albo zawodowej. Selektywne stosowanie ubezpieczeń, np. według cenzusu majątkowego, można stosować w przypadku zapewnienia innego sposobu finansowania, choćby powoduje to dylematy społeczne powiązane z równością obywateli, sposobnością stygmatyzacji oraz dodatkowo sytuacje, w których lepsza opieka może być oferowana tym którzy więcej płacą. Jednak bezwzględne stosowanie zasady powszechności powoduje kilka problemów związanych z wymogiem opłacania składek takich jak uwarunkowanie wysokości składek, ochrona ubezpieczeniowa w sytuacji nieopłacenia składki i tak dalej. Współpłacenie, ograniczające etap kompensaty, używa się w wielu przypadkach szczególnie w indywidualnych ubezpieczeniach na wypadek choroby, w mniejszym zaś stopniu w rozwiązaniach publicznych. Istotne jest tutaj dokonanie rozróżnienia, ponieważ całkiem inny skutek ma wprowadzenie współpłacenia w sytuacji niektórych powszechnych świadczeń medycznych, a całkiem inne współfinansowanie drogich operacji. Odcinek kompensaty straty jest równie istotny w ubezpieczeniach publicznych, co indywidualnych. W wypadku ubezpieczenia na wypadek choroby, ocena skuteczności, oprócz wcześniej wymienionych kryteriów skuteczności, powinna uwzględnić dostępność, szczególnie w sytuacjach zagrożenia życia. Każda instytucja ma wtedy obowiązek udzielenia pomocy, dlatego nie można uzależniać podjęcia leczenia od opłacenia składki, istnienia ochrony ubezpieczeniowej itp. Stwarzać to ma możliwość istotne kłopoty w ewentualnym odzyskiwaniu poniesionych cen i negatywnie wpływać na użyteczność stosowania metody ubezpieczenia. Ocena kompensaty straty wymaga sprecyzowania realnie poniesionej straty albo cen świadczenia. Może być to utrudnione bacząc na na istnienie różnych sposobności przeprowadzenia leczenia. Decyzja dotycząca wyboru metody jest nierzadko podejmowana pod presją czasu i wymaga wysokospecjalistycznej edukacji. Finalny koszt leczenia jest dość w dużej liczbie przypadków znany dopiero po powrocie do zdrowia i ma możliwość być uzależniony od instytucji podejmującej się leczenia. To wszystko w połączeniu z ewentualnym hazardem moralnym (pokusą nadużycia) oraz lawinowo narastającymi kosztami leczenia w związku z rozwojem technologii medycznych powoduje, że nawet w systemach publicznych istnieją ograniczenia reglamentujące przystępność do świadczeń. Reglamentacje i ograniczenie świadczeń sumą ubezpieczenia są naturalnym sposobem określania ochrony ubezpieczeniowej w rozwiązaniach spersonalizowanych.